Pirackie opowieści Kostaryki

Wysokie opowieści o wysokich statkach przewożących bezcenne skarby były powtarzane przez całą historię i zainspirowały wielu łowców skarbów do ryzykowania życia i zdrowia w poszukiwaniu zaginionego złota, srebra i religijnych symboli ozdobionych klejnotami. Kostaryka jest bogata w historię piracką, a niektórzy z najbardziej rozpoznawalnych piratów twierdzili, że pochowali ogromne skarby na jej wybrzeżu. Patrząc na mapę, łatwo zauważyć, że Kostaryka jest prawdopodobnym miejscem, gdzie ci marauderzy mogą ukryć swoje kosztowności. Milowe odcinki dzikiego wybrzeża, wyspy przybrzeżne i chronione zatoki tworzą idealne miejsca na ukrywanie. Isla del Coco, czyli Wyspa Coco, jest zdecydowanie najbardziej znanym miejscem w pirackiej historii Kostaryki. Ta niewielka wyspa, która Jacques Cousteau nazwał "najpiękniejszą wyspą na świecie" i była również na krótkiej liście, aby stać się jednym z "Nowych Siedmiu Cudów Świata" może skrywać więcej niż tylko naturalne piękno w swoim dzikim krajobrazie.

Jednym z najsłynniejszych zagubionych skarbów jest "Skarb Lomy" Podobnie jak w większości poszukiwań skarbów w Ameryce Środkowej, ta historia zaczyna się od europejskiego kraju, w tym przypadku Hiszpanii, próbującego utrzymać swoje kolonie w nowym świecie i bogactwa, które z nich zdobył. W 1820 roku Lima w Peru znajdowała się pod hiszpańskim panowaniem, ale południowoamerykańscy bojownicy o niepodległość grozili przejęciem miasta, a bunt wisiał w powietrzu. Wicekról Limy zdecydował, że aby zabezpieczyć bogactwo Lomy, musi je wyeksportować do hiszpańskiego bastionu w Meksyku. Zwerbował Williama Thompsona, kapitana statku Mary Dear, aby zrealizował to zadanie. Załadowali na statek klejnoty, złoto, srebro, ciężko ozdobione świeczniki oraz dwie żywotne złote statuy Matki Bożej trzymającej Dzieciątko Jezus. Najbardziej wierni strażnicy wicekróla zostali również wysłani, aby pilnować ogromnych bogactw w drodze do Meksyku. Mary Dear opuściła port bez incydentu, a wszystko wydawało się w porządku, aż pokusa wzięła górę nad Thompsonem i jego załogą. Pewnej nocy zabili hiszpańskich strażników i zmienili kurs na Wyspę Cocos (Isla del Coco), położoną 340 mil od wybrzeża pacyficznego Kostaryki.

Inny pirat krążył wokół wyspy Isla del Coco w tym samym czasie. Notoryczny Benito "Krwawy Miecz" Bonito opuścił ciepłe wody Karaibów, aby uciec przed pościgiem innych piratów oraz okrętów wojennych Wielkiej Brytanii i Hiszpanii. Wiedział, że ma ogromne bogactwa pochowane na Wyspach Indyjskich z przeszłych wypraw, więc aby uniknąć schwytania, opłynął Przylądek Horn na swoim brigantynie "Ralampago" lub "Błyskawica" i skierował się wody Pacyfiku u wybrzeży Ameryki Środkowej. Gdy żeglowali na północ wzdłuż zachodniego wybrzeża Ameryki Południowej, dostrzegli hiszpańskiego galeona załadowanego bogactwami z Nowego Świata. Łatwo na nią weszli i załadowali wszystkie skarby na Ralampago. Nowo zdobyty ładunek był zbyt ciężki, aby umożliwić bezpieczną i szybką nawigację, więc załoga wyruszyła na Wyspę Cocos, aby ukryć nowy skarb przed dalszymi poszukiwaniami łupów na otwartym morzu. Po przybyciu na Isla del Coco postanowili, że to idealna baza operacyjna dla ich nowego terytorium na Pacyfiku. Były tam zatoki, które mogły ukryć ich statki, dobre miejsca defensywne, które mogli wykorzystać do ochrony siebie, wystarczające zapasy świeżej wody i dzikie świnie do jedzenia. Gdy skarb został rozładowany, wyruszyli ponownie w poszukiwaniu łupów. Natknęli się na łódź rybacką i dowiedzieli się, że rewolucyjna wojna nękająca Amerykę Południową rozprzestrzeniła się na Meksyk. Uknuli przebiegły plan wysłania swoich najbardziej zaufanych członków załogi do hiszpańskiego portowego miasta Acapulco , aby dowiedzieć się więcej o wojnie i zdobyć wiedzę na temat tego, jak Hiszpanie zamierzali chronić swoje bogactwa. Załoga Benito mieszała się i piła z hiszpańskimi załogami i dowiedziała się, że bogactwo rządu Meksyku i elitarnych obywateli miało zostać załadowane na dwa statki zmierzające do Hiszpanii. Benito Bonito czekał na zewnątrz portu Acapulco i rzeczywiście, 6 tygodni później dostrzegł je. Natychmiast zbliżył się do pierwszego statku i bez ostrzeżenia wystrzelił działa w jej kadłub, zabijając prawie połowę jej załogi. Benito rozkazał części swojej załogi, aby weszła na pokład i przejęła kontrolę. Następnie skupił swoje oczy na drugim statku, który zawrócił i próbował uniknąć schwytania, wracając do Acapulco. Wiatry nie sprzyjały uciekającemu statkowi, a Benito szybko go schwytał i zabił każdego na pokładzie. Gdy skarb był bezpiecznie na pokładzie Ralampago, skierował się w stronę swojej nowej bazy na Pacyfiku, Isla del Coco. Mówi się, że Benito pochował 300 000 funtów srebra, 733 sztabek złota, każda o wymiarach 4x3 cale i grubości 2 cali, 273 mieczy ze złotymi rękojeściami oraz masę innych cennych bibelotów.

Benito był dość dobrze osiedlony na Wyspie Cocos, gdy w 1821 roku przybyli kapitan William Thompson i załoga Mary Dear. Obie załogi i ich kapitanowie zdecydowali, że, łącząc siły, będą mogli zrabować więcej statków i wkrótce żeglowali razem. Ta umowa była krótka, ponieważ wzięli udział w bitwie z fregatą Espiegle. Gdy bitwa została przegrana, Benito odebrał sobie życie, strzelając sobie w głowę. Resztę załogi zabrano na Jamajkę, gdzie wszyscy oprócz Thompsona i jego pierwszego majtka zostali straceni za piractwo. Dwaj ocalańcy opowiedzieli o bogactwach pochowanych na Wyspie Cocos i obiecali pokazać swoim strażnikom, gdzie były one ukryte. Po powrocie na Wyspę Cocos dwaj więźniowie uciekli w dżunglę. Hiszpanie strzegli wyspy i szukali dwóch piratów przez miesiące, ale nigdy więcej ich nie widzieli. Kilka miesięcy później brytyjski statek wielorybniczy przybył na wyspę w poszukiwaniu świeżej wody. Thompson zdołał przekonać kapitana, aby zabrał ich do kostarykańskiego miasteczka portowego Puntarenas. Dwaj mężczyźni szybko zachorowali i zmarli, ale nie przedtem, zanim Thompson zaprzyjaźnił się z Johnem Keatingiem i pokazał mu mapę, na której pokazano, gdzie skarby Wyspy Cocos były ukryte.

John Keating znalazł kilku inwestorów i wynajął kapitana Boaga i jego statek Edgecomb, aby zabrał go na Wyspę Cocos w poszukiwaniu skarbu. Historia staje się tutaj niejasna, ale legenda głosi, że tylko Keating i Boag zeszli na ląd i znaleźli ogromny skarb. Próbowali oszukać inwestorów i załogę Edgecomb, twierdząc, że nic nie znaleźli, ale załoga znalazła złoto przy nich i zażądała, aby pokazali im skarb. Ponownie grupa poszukiwawcza wędrowała po wyspie, a znów osoby, które wiedziały, gdzie skarb był ukryty, uciekły w dżunglę, pozostawiając resztę grupy w bezcelowych poszukiwaniach. Edgecomb opuścił wody Isla del Coco, pozostawiając Keatinga i Boaga porzuconych na kilka miesięcy, aż inny statek zakotwiczył tuż przy brzegu. Keating był w tym momencie jedynym, który jeszcze żył, i przekonał kapitana statku, aby zabrał go z wyspy.

Fakt, że Keating wrócił do St. Johns Nowa Fundlandia z wystarczającą ilością pieniędzy, aby założyć firmę i żyć w luksusie aż do śmierci, potwierdza legendę o zagubionym skarbie i skłonił myśliwych do poszukiwania Wyspy Cocos od tego czasu. Najsłynniejszym i najdłużej działającym z tych łowców skarbów - i którego badania zostały najszerzej wykorzystane w tym artykule - był Niemiec o imieniu August Gissler. Wyposażony w relacje i mapy od Johna Keatinga spędził prawie 20 lat (od 1897 do 1908) na poszukiwaniach skarbów, które tak wielu piratów rzekomo pochowało na Isla del Coco (Wyspa Cocos). Choć znalazł 6 złotych monet, nigdy nie znalazł złota, srebra i klejnotów, które dzisiaj byłyby warte ponad 160 000 000 USD. Lista znanych postaci, które próbowały swojego szczęścia na Wyspie Cocos, obejmuje prezydenta Franklina Roosevelta, sir Malcolma Campbella, i Errola Flynna. W sierpniu 2012 roku kolejna ekspedycja wyposażona w najnowszą technologię rozpoczęła swoją podróż w kierunku Wyspy Cocos, czekamy na usłyszenie ich historii i mamy nadzieję, że tajemnica Zaginionego Skarbu Wyspy Cocos zostanie wreszcie rozwiązana.